KBKP

Pokusa nie jest jeszcze grzechem, jest raczej flirtem czy próbą uwodzenia. Bywa jednak, że flirt staje się niebezpieczny, a my całkowicie podatni na propagandę złego. Dlatego tak ważne jest, by zobaczyć Jezusa w Jego walce z pokusami. W tej walce odwraca grzech pierwszych ludzi. Nowy Adam broni się słowem Bożym, które jest jego orężem w spotkaniu z kusicielem. Napisane jest: „nie samym chlebem żyje człowiek”, „nie będziesz wystawiał na próbę Pana”, „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon”. Zwycięstwo jest w posłuszeństwie Słowu.

Kolejny raz w naszym życiu stajemy wobec Wielkiego Postu. Pośród wielu aspektów określających Wielki Post może najbardziej podstawowym jest to, że jest on szczególnym „przypomnieniem”. Przypomina drogę, jaką ukazał i odbył nasz Pan Jezus Chrystus swoim czterdziestodniowym postem na początku swej życiowej mesjańskiej misji.

Dopóki Duch Święty nie przekona nas o miłości Boga, dopóty nie poczujemy się prawdziwie wolni, lecz będziemy wewnętrznie podzieleni, chwiejni. Bóg, nie zrażając się naszymi kryzysami, zwątpieniami, poczuciem osamotnienia, nie przestaje powtarzać: Ja nie zapomnę o tobie. Kiedy w końcu dotrą do nas te słowa, znajdziemy spokój. Przyjęcie z wiarą miłości Bożej w Eucharystii jest najlepszą receptą na wszystkie nasze troski.

Jeśli tak trudno nam miłować braci, to dlatego, że serca nasze nie otworzyły się jeszcze na Boże miłosierdzie. Pamięć o Jego dobrodziejstwach przynagla do czynienia dobrze braciom. Cierpliwość, jaką On nam okazał, może powstrzymać niepotrzebne słowo… Jeśli będziemy widzieć Jego łaskawe działanie, a nie zatrzymamy się na słabościach swoich czy braci, wtedy Jego miłość będzie mogła przez nas działać. Prośmy, by w tej Eucharystii napełniła ona nasze serca.

Jakże często można usłyszeć mądrych tego świata, którzy odrzucają Boże przykazania twierdząc, iż „nie cierpią” ograniczeń, że kochają wolność. Gdyby pojęli tajemnicę Bożej mądrości, dostrzegliby, że Dekalog jest darem kochającego Ojca, który nie chce, by Jego dzieciom stała się krzywda. Ale człowiek jest wolny i może wybierać. Jak to czynić, by potem nie żałować? Módlmy się częściej do Ducha Świętego. On bowiem „przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego”.

Najgłębsza ciemność w ludzkim sercu to egoizm i nieczułość. Czynią one człowieka więźniem duchowych mroków, nawet jeśli “błyszczy on słowem i mądrością”. Jezus Chrystus, umierając za nas na krzyżu, zapalił ogień miłości, zdolny rozproszyć wszelką ciemność. Stał się dla nas wcieloną troską i miłosierdziem Boga. Blask bijący od krzyża rozprasza mroki naszego egoizmu, życia dla siebie, i wypełnia nasze serca miłosierną miłością. Sprawia że “ światło jaśnieje w ciemnościach, a ciemność staje się południem.”

Każdy człowiek potrzebuje głębokiego poczucia bezpieczeństwa, które ukoi jego lęk. Ten upragniony dar możemy znaleźć w imieniu Boga, który jest źródłem naszego istnienia. „Przez Niego bowiem jesteśmy” (por. 1 Kor 1,30). Utrudzeni poszukiwaniem, odarci i ubodzy, trafiamy wreszcie do domu, którym jest sam Bóg, nasze schronienie. Gdy ustaje pełne lęku zabieganie o samego siebie, pojawia się duchowa przestrzeń wolności i męstwa. W niej dopiero może rozkwitnąć życie według błogosławieństw.

Najbliższy termin przyjęcia bierzmowania przypada 5 marca 2017, podczas Mszy św. o godz. 12.00. Spotkania kandydatów, poprzedzające bezpośrednio uroczystość przyjęcia sakramentu bierzmowania odbywać się będą w następujących terminach:

„Pan moim światłem i zbawieniem moim” – śpiewał Izrael od pokoleń. I oto nadszedł czas, gdy proroctwa się wypełniły i „lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie”. W cudzie Wcielenia Bóg stał się człowiekiem, by tak jak my żyć i umrzeć. A przez swoje zmartwychwstanie przeprowadził nas razem z sobą do życia wiecznego. Podczas każdej Eucharystii ogarnia nas to samo jedyne i niepowtarzalne Światło, Jezus Chrystus, w którym jest nasze zbawienie.

Tegoroczne hasło: Pojednanie – miłość Chrystusa przynagla nas, zaczerpnięte z 2 Kor 5,14-20, jeszcze bardziej zachęca nas do działania na rzecz jedności wielkiej rodziny ludzkiej, szczególnie jedności tych, którzy przez chrzest święty stali się uczniami i świadkami Chrystusa Pana. Słowo pojednanie, zawiera już w sobie słowo jedność. Jej fundamentem ma stawać się dla nas przynaglająca miłość Chrystusa, która ciągle woła o miłość, przebaczenie, pojednanie, otwarcie się na drugiego.